Kapag ganitong sinusupil ng ulap
Ang buhaghag na liwanag
Naghahakot ng suson-susong lungkot ang langit-
Sapin-saping lamig ang ibubuhos sa balat
Na kukutkot sa natitirang pananalig.

Dito mainam manudyo ang pag-iisa.
Mausisa’t walang pasubaling pagtatakhan
Ang bawat laktaw ng oras at araw ng pagkakawalay,
Ang bawat hinahon at ligalig sa mga pagitan nito:

Iniisip mo pa rin kaya ako
Habang patuloy na lumalawak ang namamagitang
Agwat sa ating mga pintig?

O unti-unti mo nang binubura ang mga pangalan
Ng alaalang dati rati’y nakakulong sa iyong silid?

Ilang taon kong sasalungating mag-isa ang mga gabi.

18 Abril 2005
Al Khobar, Kingdom of Saudi Arabia