Isipin mo, malaya naman nating
masisimulan ang kwento nang ganito:
Walang hadlang.
Walang pangamba.

Ngunit bakit pipiliin nating
magtiklop ng mga pahina
at laktawan ang nakaabang na saya?
At pagkatapos, tatamnan natin
ng sanlibong takot ang maaari nating daanan
na maaaring sumabog nang walang paalam
(marahil upang mapigilan tayong
mapunta sa kung saan?)
Lulunurin natin ang isa’t-isa
sa mga sali’t-saling alamat ng pagkabigo
at sa mga naisulat na elihiya ng pagtataksil at paghihiwalay;
at saka pilit nating tatanggapin ang pait,
at sakit na hindi raw tayo ang tayo sa mga itinakada.