Nang lumabas ako isang umaga
Monday, November 16th, 2009 @ 3:45 pm | Verses
Ang lawak na
ng
mundo
at hindi na
mahagilap itong isa’t-
isa.
( Hindi tulad dati’y
tayong dalawa
ang lahat-lahat nitong nakikita: ikaw at ako
itong mundo – –
ang ibabaw
ang ilalim
ang nasa pagitan nito;
ang taas,
ang hangganan ng ulap
ay tanging tayo. )
sadyang hindi na mapigilan ang bilis ng pag-ikot ng mundo…bawat minuto, bawat segundo…sadyang mahalaga…sa bawat pagkakataon, dapat magpahalaga…sa iyong pagtahak patungo sa landas ng walang kasiguraduhan, wag kalimutan lingunin ang nalampasan upang sa gayo’y may daang tatahakin pabalik sa kung sakaling ika’y maligaw…
Ganoon talaga. Literally, with technology, we come to know other people aside from those whom we are close with in other parts of the world in so short a notice. Anyway, when you love a person, nothing or no one can come between you and your significant other, kaya kayo pa rin sa mundo - ang ibabaw, ang ilalim, ang nass pagitan nito; ang taas, ang hangganan ng ulap ay tanging “kayo.”
Thanks for sharing a beautiful poem.
By the way, hindi na rin ako active sa emanila. Matagal na.
row, it seems you haven’t written anything i didn’t like, or at least did not find poignant… o baka madamdamin lang ako haha…
hi nic, akala ko din noon pag mahal mo talagang “tanging kayo”… pero nadama ko hahaha — dapat kasing mahal mo muna sarili mo…