Nauubos rin pala ang balon ng salita. Ang mga talinghaga’y 
napupudpod kung mag-isa kang naglalakad sa daan

o napapagod kung mag-isa kang lumilipad sa kalawakan ng kawalan.
Kung hindi man unti-unti o dahan-dahan,

sabay-sabay nagluluksa ang mga pangarap
habang nagsasaya ang iyong mga tala.

Kaya nang tanungin mo ako kung saan ko ba itinali,
itinago ang salita, wala nang pulang rosas na lumabas

sa bibig. Tuyot na ang mga bulaklak sa gunita.

20 Oktubre 2007
Al-Khobar, Kingdom of Saudi Arabia

May mga gabing pinipiling hindi pangalanan
kahit maraming nakatiwangwang na salita sa ating harapan
na naghihintay na pagpilian.

***

Sana nga’y ganoon kadali, sabi mo.
Paano kung magbabalik na pilit ang mga alaala
at wala namang katiyakang kasama ka pa?

Matagal mo nang pinilas sa diksyunaryo ang salitang sakit
at lahat ng kasing-kahulugan nitong pait –
tulad ng pag-alis.

***

Hindi natin binili ang mesang ito
kung hindi’y ang dalawang baso lamang ng kape.
Pero sabi mo hindi naman maniningil ang barista
sa mga ganitong lamay;
kahit lakasan ko pa ang iyak
kahit maghalo at maglaho pa ang luha
sa nakikiramay na espresso.

06 Abril 2008
Al-Khobar, Kingdom of Saudi Arabia

hindi mo na naman nagawang lumingon
kahit alam mong matatagalan
ang iyong pag-uwi
kung hindi ngayong linggo,
sa isang buwan pa, sa isang taon
kung kailan ka kulitin ng sumpong.
paisa-isa ang araw na tumatalon
tapos magtataka ka kung mag-usisa
ang bukang-liwayway
kung saan ka huling humapon.

25 Agosto 2008
Al-Khobar, Kingdom of Saudi Arabia

And though the world would
Never understand
This unlikely union
And why it still stands
Someday we will be set free
Pray and believe
–You’ll be safe here, Rivermaya

Halughugin natin ang isa’t-isa
sa bawat saglit na magkasama,
timbang-timbangin ang lahat–
ang sakit na itinatarak ng tawa,
ang layo ng pagkakalayo,
ang lapit ng pagkakalapit,
ang init ng paglalapat ng mga palad.
Wala munang pangako
hanggang may taling di napapatid,
wala munang pangarap
na hahabiin sa ilalim ng langit;
dahil gaya ng dati
alam nating wala pang bukas
na pinto para sa atin.
Dahil ngayon, wala munang bukas
at ang lahat ng para bukas
ay para lamang muna sa atin,
sa ninakaw nating ngayon.

para kina M at D

20 Abril 2005
Makati City 

Nakikita mo sila sa iba’t-ibang hugis
Lumilitaw silang paisa-isa o sabay-sabay
Nagpapasalin-salin sa mga labi, sa mga pisngi
Dumadampi sa mga guhit ng palad sa kamay
Dumadadagan sa dibdib sa yakap na mahigpit.

Nagpaparamdam sila nang walang pasintabi -
Sa madaling-araw, sa tanghali o sa kalaliman ng gabi.
At madalas kung walang pagsidlan lumalabas sila
Sa mga lansangan, nakakasalubong mo sa tawiran
Humahangos kapag green na ang signal.

Sumasakay sila, nakikipagsiksikan sa MRT pa-Ayala
Nasa huling upuan sa bus papuntang Alabang
O taga-abot ng bayad sa jeep na biyaheng Baclaran.
Umuupo sila sa may fountain area sa Glorietta
O kaharap mong humihigop sa Starbucks ng white choco mocha.

Nagsusuot sila ng iba’t-ibang estilo, bago o retro
Nanganganak ng maraming kulay, humahalo
Sa karamihan minsan kusang humihiwalay:
Matingkad na pula, itim, puting-puti, basta sari-sari
Ang tubog ng balat, ng damit, ng buhok, ng labi.

Kinakawayan sila, binabati ng kakilala,
Nakakabunggo, nakakasabay sa daan
Tinatawag sa maraming pangalan ang kalungkutan.
Sa iba’t-ibang araw, sa iba’t-ibang lugar
Kahit pa nananahan sa iisang katawan.

09 Hunyo 2007
Al-Khobar, Saudi Arabia

Kung hindi ka maniniwala mananatiling walang mukha
ang katabi mo sa mga susunod pang gabi.

Hindi ko ito sinasabi dahil ilang ulit na kitang nahuli
na pinagmamasdan ako habang natutulog.

Gusto ko lang maubos na ang iyong pagtataka
at mapalitan ng hilik ang iyong pangangamba.

Kapag inakala mong naidlip na ako, gising pa rin ang diwa.
Nararamdaman ko kung paano mo padaanin ng iyong

malambot na daliri ang dapat na kinalalagyan ng aking mga mata,
ang tulay papuntang ilong, pababa sa labi, padampi sa magkabilang pisingi.

Kailan ka ba huling nagmulat habang ako’y tinititigan?
Sana’y nakita mong hindi na siya ang katabi mo sa marami na ring gabing nagdaan.

22 Hulyo 2008
Al-Khobar, Kingdom of Saudi Arabia

Titigil ba sa pagtangis
Inang nahubdan ng damit
Mga anak nakatitig
Di siya mabigyang bihis.

- Karangalang Banggit sa Dalitext Poetry Contest noong Agosto 2003.

Nang namukadkad
Kaagad na pinitas.
Wala nang buhay.

Kapos yata sa dalawang dipa
ang kipot nitong kalsada
ngunit sanay na sanay
ang mga balakang ng sasakyan sa pag-giling;
at ang drayber pasilip-silip
pinipilit makagitgit
at kung makatiyempo’y saka sasagitsit,
sisingit-singit kahit sa kurbada
na parang eroplano ng Jet Airways sa bilis
at biglang tatapak sa preno:
paraanin ang mag-anak na bakang tatawid.

Ngunit kahit anong tulin
ng gulong ng gulong,
parang hindi nauubos ang daan pauwi.
Alas-siyete na ng gabi
ngunit ayaw pang mamahinga ng araw
kahel na kahel pa rin sa langit.
Huwag kang magmadali.
Huwag kang magmadali.

07 Hulyo 2008
Kochi, India

lilinlangin namin ang sarili
papayapain ang guni-guni,
pakakalmahin ang pusong
kanina pa lumulundag sa kaba.
pilit naming iwawaksi sa isip
ang mga bumabalot na takot
na maaaring pumigil sa iyong mga paa
na marating ang tarangkahang
nananabik na ring masilayan
ang muli mong pagbabalik.
pupunuin namin ng pag-asa
ang bawat ingit ng inip at pangamba
dahil hindi maglalapat ang likod
sa higaang buong puso tayong pinagkakasya,
dahil wala ngang mahimbing na tulog
hanggang wala ka.